ابله تپه نشین

سلام!

به صفحه وبلاگم سلام میکنم.وگرنه وبلاگ من که خواننده ای ندارد که به او سلام کنم.خیلی وقت است که سراغت نیامده ام.دلخور نشو.حالم بد بود.خیلی بد.دلمرده بودم و بی حوصله.هر وقت هم که حوصله ای داشتم سر صبر دنبال فیلترشکن گشته ام و سپس خودم را به موج خبرهای دلخراش و جانکاه از قتل و تجاوز و هتک حرمت هموطنانم توسط نا برادران مامور به سلب امنیت شهروندان سپرده ام .هر بار یا اشک مجال ادامه ی این خود آزاری غریب و مقاومت ناپذیر را گرفته یا اعصاب خسته رخصت پیگیری حوادث را نداده است.بلند شده ام و در اتاق کوچک خود قدم زده ام .چون پرنده ای بال بسته در قفس به دور اتاق و دور خودم گشته ام.سیگاری کشیده و پس از فروکش کردن احساس خشم باز به میان تارهای اخبار حوادث شوم برگشته ام.پس از چند ساعت تحمل شکنجه روحی با اعصابی خراب از خانه بیرون میزنم تا بلکه کمی هواخوری و گپ وگفت با دوستان حالم را بهتر کند.اما آنها هم اگر بدتر از من نه بهتر هم  نبودند.بعضی اخبار جگرخراش که به دست من نرسیده اند توسط دوستان بیان میشود.تصویر شهادت ندا را هم در گوشی کسی از دوستان دیدم.

شاید بگویی که مجبور نبودی اخبار را پیگیری کنی.با اینکار افسردگیت را شدیدتر میکنی.مینشستی پای ماهواره و مثلا یک کانالی که شو پخش میکند نگاه میکردی.شکیرا که به آهنگ شاد رقص عربی میکند و مدام کفل و سینه میلرزاند.یا آوریل که میخواهد دوست پسر کسی دیگر را بلند کند یا ساسی مانکن که به گفته فحشنامه کیهان از شجریان هم بهتر است.دنبال پارمیدای خودش میگردد این مانکن.نکند در تظاهرات ۲۵ خرداد گمش کرده؟نه نمیتوانم خودم را گول بزنم.اصرار دارم که در این جریانات من هم شریک باشم.حالا که از سر ترس یا نا امیدی یا دوری از تهران  کاری نمیتوانم انجام دهم میخواهم با شکنجه ی روحی خودم را در شکنجه جسمی و روحی و جنسی همفکرانم شریک کنم. که میگوید من رمانتیک نیستم؟همراهی و همدلی با کسی از دور مگر اندیشه ای رمانتیک نیست؟

شاید هم گوشه بزنی که می آمدی و درد دلت را با من در میان میگذاشتی.مگر نه اینکه در تاریخ ادبیات بسیاری از انسانها درد درونشان را با صفحات سفید در میان گذاشته اند؟به من میگفتی.بث الشکوایی می نوشتی تا غمت کمی آرام گیرد و زخمها التیام یابد مگر نه این است که نوشتن برای فراموش کردن است ونه به یادآوردن؟تو نیز باید چنین میکردی.

-خوب من نکردم.نتوانستم بنویسم.اصلا تنبلی کردم.یا اصلا به قول آن رند معاصر احمد شاملوی عزیز:

بی آنکه دیده بیند 

در باغ احساس میتوان کرد

درطرح پیچ پیچ مخالف سرای باد

یأس موقرانه ی برگی که بی شتاب

بر خاک مینشیند.

 ولی امروز دوستی به من گفت که خانمم برایت کامنت گذاشته.دیده ای؟

خجالت کشیدم.یادم آمد که خیلی وقت است که سراغی از تو نگرفته ام.منی که پدرت بوده ام.حالا آمده ام تا سرم را بر شانه ات بگذارم و حکایت این ایام را که نبوده ام با تو بگویم.اما میدانم که میدانی که چه ها بوده است و چه شده.تمام مطالبی که نگفته ام در سفیدی برگ های تو به شکلی خوانا نوشته شده.فاصله میان یادداشت ها از فاصله میان من و خودم حکایت میکند.اما حالا که آمده ام میخواهم خبرهای خوشی بدهم.روز جمعه که من تحت تاثیر قرص ها به خوابی عمیق فرو رفته بودم مردم ایران بیداری خویش را به نمایش گذاشتند.من شرمسار دستبند سبزم شدم که لای کتاب حافظ گذاشته ام تا رند شیرازی محافظتش کند ولی مردم از خجالت هر چه سبزی وسبزینه بود درآمدند.خبر خوش دیگر اینکه اعلام کرده اند امروز عید فطر است.من که روزه نمیگیرم.به همین دلیل خوشحالم که بالاخره میشود پیش از غروب آفتاب از خانه بیرون آمد و به دور از ترس محتسب لیوانی چای در پارک و کافه نوشید و از حداقل آزادی در این جامعه بسته برخوردار شد.حافظ هم عید فطر را بسیار دوست میداشته و من اگر متهم به جزم اندیشی در تفسیر اثر ادبی نشوم فکر میکنم که دلیل شادی حافظ از جنس شادی من است.سعی میکنم زود به زود به دیدارت بیایم.

دوستدار تو      حسین

اما این روزها اتفاقاتی افتاده که حقانیت سخنان به ظاهر نامربوط پیر را ثابت کرده است.حالا نیک میدانم که هر چه هست از قامت ناساز ما است وگرنه پیر ما خطا بر زبانش جاری نمیشود.دلیل محکم و دندان شکن می آورم.آن قدر محکم که ممکن است علاوه بر دندان جاهای دیگرتان هم بشکند ‌بطوری که همه اندام ها خرد شود و از شما جز خاکستر چیزی به جای نماند و تکه ی بزرگتان بشود چند انگشت نیم سوخته. بله آن جمله تاریخی را می گویم:

«اگر قرار باشد بین راه آهن و هواپیما یکی را انتخاب کنید باید راه آهن را انتخاب کنید.»

راست است که میگویند پیر در خشت خام چیزی را میبیند که جوان در آینه نمی بیند.در بادی امر فکر میکردم پیر ما اشتباه می کند و فی الواقع هواپیما بهتر است.اما چندین مورد مانند سقوط هوا پیمای سی -۱۳۰ و هواپیمایی که سردار کاظمی را به شهید کاظمی ارتقاء داد و مواردی دیگر مرا به تردید انداخت.حالا در این هفته پس از سقوط موفقیت آمیز به قول وزیر ترابری استاندارد ترین و ایمن ترین هواپیمای دنیا در نزدیکی شهر خودمان و مورد جزیی بوجود آمده در فرودگاه مشهد که تلفات نا چیزی به بار آورده (زیرا تلفات کمتر از ۱۰۰ نفر در ایران چیزی نیست و میشود گفت به خیر گذشته است) من یقین پیدا کرده ام که حق با پیر ما است.آنقدر ایمان پیدا کرده ام که دیگر چشم و گوش بسته تمام حرفهای پیرمان را قبول دارم.

تنها یک کنجکاوی کشنده ای در من ایجاد شده است .پیر ما گفته اند:«تحریم هیچ تاثیرسوئی بر کشور ما ندارد و ما در تحریم بیشتر و یهتر پیشرفت کرده ایم.» بی صبرانه منتظرم نتیجه این تحریم ها را ببینم.چون من آرزوی ایرانی پیشرفته و سربلند را دارم.

ایدون باد.

۲-کسی  کاری را انجام نمیدهد.چگونه  میتوانم ادعا کنم که علت عدم انجام کار مورد نظر توسط آن شخص را میدانم؟

۳-فرض کنیم کسی خودش اقرار کرده باشد که به دلیل ترس از انجام کاری سرباز زده است .آیا میتوان او را به خاطر ترس مورد تمسخر یا تعرض قرار داد؟

۴- آیا ترس یک احساس غریزی نیست؟اگر هست پس چرا باید کسی را به خاطر داشتن این احساس مورد حمله قرار داد و لجن مال کرد؟

                                                                    ***

این سوالات را مقدمه قرار دادم برای رسیدن به اصل مطلبی که میخواهم بنویسم.من از طریق دوستی مطلع شدم که قرار بوده جمعی از وبلاگ نویسان قزوین در مقابل ساختمان ارشاد اسلامی فرهنگ واقع در فلکه میرعماد جمع شده و به محل سقوط هواپیمای توپولف در نزدیکی قزوین بروند .اما ماموران زحمتکش و دلسوز انتظامی و امنیتی چنان محل مورد نظر را تحت محاصره و مناظره میگیرند که انگار قرار است گروهی چریک خطرناک و مسلح در این مکان جمع شوند.

با توجه به برخورد های نیروهای انتظامی و امنیتی و لباس شخصی و ... با مردم در یک ماه گذشته نگران شدم.به یکی دو نفر از دوستان تماس گرفتم که یکی در جواب گفت:نرفتم.چون دیدم هزینه ی بیخود دادن است و بردی هم ندارد.من هم حرف او را تایید کردم و از بابت اینکه برای کسی اتفاقی نیافتاده احساس آرامش کردم.

اما پریشب که محمد صادق با من تماس گرفت و اجازه خواست نیابتا از  جانب من از آقای خدا بخش بخواهد لینک وبلاگ ما را از سایتش حذف کند موافقت کردم.آمدم سایت ایشان را دیدم و حقیقتا جا خوردم.از این همه شجاعت و جسارت ایشان در مفتضح کردن اشخاص حقیقی در فضای مجازی حیرت کردم.ایشان را همچون دون کیشوت هنگامی که به جنگ آسیاب بادی میرفت در ذهنم تصور کردم.در عجبم از آنچه نوشته.آیا خودش را چون چه گوارا در معیت فیدل فرض کرده که برای فتح قله سیه را میرفته اند؟ بر چه اساسی خود را شجاع و قهرمان بی باکی دیده که این طور دیگران را به ترسو بودن متهم میکند؟

این نگاه ایشان به ترسوها نگاهی فرا اخلاقی است.وگر نه در مطالب ایشان ساختاری مشاهده نمیکنم.فرا ساختار هم پیشکش خودشان.

در همین جا از ایشان می خواهم مرا از نگاه فرا ساختارانه شان محروم کنند و لینک وبلاگ را هم معزول.

ساعت ۵ صبح است و در حالی که موسیقی سنتی با اجرای استاد جلیل شهناز گوش میدهم یاد هنرمند برجسته ایرانی می افتم که چهره اش با آن چشم های خمار شبیه یکی از همان مینیاتور های ایرانی است.ناگهان یاد این مینیاتوریست سینما افتادم که  گفتگوهای فیلم هایش به سان سخن سعدی زیبا و روان بود.یکی از آن گفتگو ها این روزها به یادم می آیددایم.

درفیلم کمال الملک وقتی مظفرالدین شاه وکمال الملک پای کرسی کنار هم نشسته اند و استاد نقاش برای شاه از مشروطه خواهی مردم و خواست آزادی سخن میراند.رو به اتابک میگوید:اگر تفرعن اجازه داد سری به دشت و صحرا بزنید این روزها از خون جوانان وطن لاله دمیده.

در نمایی دیگر اتابک می آید به نزد سلطان و کناره گیری خود از صدارت را اعلام میکند و میگوید عزم سفر حج داردکه شاه میگوید :التماس دعا از کدام سمت عازم مکه میشوید.و اتابک در جواب میگوید از سمت شمال.شاه درجواب میگوید:از این راه به خدا نمیرسید ‌‌به خود شاید.

                                                    ***

قافله امروز ما هم میخواهد به مکه برسد ولی کاروانسالار ره نشناس قبله اش را به سمت شمال بسته است . نه یارای خروج از صف دارم که محتسبم به چوب میزند و نه میل به حرکت که پایم نمی رود .نه صدایم به کاوانسالار میرسد که این قول شیخ مصلح الدین را به گوشش رسانم:

ترسم که به مقصد نرسی اعرابی                       این ره که تو میروی به تُرکستان است

من اما سر رفتن به مکه هم ندارم.دوستتر دارم به دیدار شمس الدین محمدومصلح الدین روم و از آن جا نزد کسی روم که نخستین منشور حقوق بشر را همو نوشت و بگویم...نه هیچ نمیگویم .به آهی بسنده میکنم و به وطن می اندیشم.

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد                      هم رونق زمان شما نیز بگذرد

وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب                 بر دولت آشیان شما نیز بگذرد

باد خزان نکبت ایام ناگهان                               بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد

آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام                بر حلق و بردهان شما نیز بگذرد

ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز                      این تیزی سنان شما نیز بگذرد

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد                  بیداد ظالمان شما نیز بگذرد

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت          این عو عو سگان شما نیز بگذرد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست       گرد سم خران شما نیز بگذرد

بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت              هم بر چراغدان شما نیز بگذرد

زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت                ناچار کاروان شما نیز بگذرد

ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن                  تاثیر اختران شما نیز بگذرد

این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید           نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد

بیش از دو روز بود از آن دگر کسان                     بعد از دو روز از آن شما نیز بگذرد

بر تیر جورتان زتحمل سپر کنیم                         تا سختی کمان شما نیز بگذرد

در باغ دولت دگران بود مدتی                            این گل ز گلستان شما نیز بگذرد

آبیست ایستاده درین خانه مال و جاه                این آب ناروان شما نیز بگذرد

ای تو رمه سپرده  به چوپان گرگ طبع               این گرگی شبان شما نیز بگذرد

پیل فنا که شاه بقا  مات حکم اوست                هم بر پیادگان شما نیز بگذرد

ای دوستان خوهم که به نیکی دعای سیف       یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

نام شاعر:سیف فرغانی

کاشکی اسکندری پیدا شود

دیروز صبح به دانشگاه رفتم .بعد از حدودا یک ماه که اصلا به دانشگاه سر نزده بودم رفتم برنامه کلاسی ام را یادداشت کنم.برنامه را که یادداشت کردم گفتم یه چرخی هم بزنم ببینم چه خبر است.تابلو ها را نگاه میکردم و مطالب مختلفی را میخواندم.اکثرا بخشنامه های اداری یا تذکر به دانشجویان بود.جلوی کانون بسیج دانشجویی ایستادم و نگاهی کردم.یک میز بزرگ در آنجا قرار داشت که پر بود از کاغذ هایی که مرتب و منظم بر روی آن چیده شده بود.این روزنامه خبری بسیج دانشگاه بود .اما هیچ کسی مسئول فروش آنها نبود.یعنی آن روزنامه به رایگان در دسترس هرکسی که بخواهد آنرا بردارد قرار داده شده.

تیتر آن اما از رایگان بودن آن هم جالب تر بود.«بیانات مهم رهبری در باره لزوم احتراز از انتخاب شاه سلطان حسین ها»و در ادامه هم همان مطالبی که در فح... نامه کیهان در تفسیر خبر آمده بود گنجانده بودند.اینکه اینها کاغذ و جوهر مفت از کجا آورده اند و حامیانشان چه کسانی هستند نیاز به توضیح ندارد.اما این مطلب که حتی دانشگاه بی خاصیتی همچون پیام نور قزوین هم در خط دادن به دانشجویان غیر فعال دانشگاه با جدیت تلاش میکند نشان می دهد که آقایان مبارزه را بسیار جدی میدانند.

من اما به یاد کاریکاتور نیک آهنگ کوثر افتادم.بله به شاه سلطان حسین رای نمیدهیم.

ما به محمود افغان رای میدهیم.

شب بیست و هفتم خرداد ۸۴ را خوب به خاطر دارم.در پارک ملت دور هم جمع شده بودیم.همه بودند.از فیلمساز و شاعر گرفته تا نقاش و عکاس.من  هیچکدام از اینها نبودم ولی مخاطب تازه واردی بودم که چون با دیگران آشنایی چندانی نداشتم سکوت کرده بودم و به صحبت آنها گوش میکردم.

بحث داغی در مورد انتخابات در جریان بود.اکثر آنها مخالف حضور در انتخابات بودند و شرکت هم نکرده بودند.من رای داده بودم ولی از ابراز آن خودداری میکردم.میدیدم که همه بر تحریم انتخابات اجماع نظر دارند و نگران بودم که با دانستن این نکته که من در انتخابات شرکت کرده ام واکنش جمع چه خواهد بود؟

با ورود یکی از دوستان -که فیلمساز بود -به جمع کسی پرسید که فلانی تو به وظیفه ملی خودت-رای دادن-عمل کردی؟عده ای نیششان باز شد و خندیدند.پیدا بود که وی بسیار مورد احترام دوستان میباشد و همه اطمینان داشتند که در انتخابات شرکت نکرده است.انگشت سبابه ی دست راستش را که به جوهر آبی منقش بود نشان همه داد و گفت:بله!به معین رای دادم.چون میخواهم فیلم بسازم.

همه به او ایراد گرفتند و حتی عده ای این کار را از وی بعید دانستند.اما او باز هم تکرار کرد که میخواهد فیلم بسازد.این شجاعت و صراحت در بیان عقیده مرا تشجیع کرد تا به دوستانم بگویم که من هم به معین رای داده ام.در جواب سوالشان که چرا رای دادی؟گفتم:چون میخواهم زندگی کنم.

پی نوشت:سخنی با دوستان تحریمی دارم.من و تو به هم نزدیکتریم تا تو به آنها!هنوز برای ما فرصت هست.اما خیلی فرصت نداریم.فقط تا خرداد فرصت داریم.

سخن در پرده میگویم چو گل از غنچه بیرون آی            که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی

دور هم نشستیم و شروع به صحبت کردیم.این بار حرف هایمان رنگ و بوی دیگری داشت.بی شیله پیله بود وبی دروغ .درد دل کردیم.یادی از گذشته.دوستان قدیمی که حالا هر کدام به نوعی در غبار روزمرگی گم شده اند.یکی در هپروت ناشی از حشیش و دیگری در کسب و کار بازار و یکی هم پشت باجه بانک و شمارش بی امان پول دیگران.من هم بلاتکلیف در انتخاب مسیر زندگی ام هستم مثل همیشه.

ساعت سه و نیم صبح هر کداممان یک بالش و پتو در دست میگیریم و کنار هم دراز میشویم.هنوز در مقابل خواب مقاومت میکنیم. به یکدیگر متلک های مجردی می اندازیم.قرار می گذاریم که ساعت شش صبح برای رفتن به کله پزی شاندیز بیدار شویم.

حالا هردو خوابیده اند و من می دانم هیچ کدامشان ساعت شش بیدار نمی شوند.خسته هستند.خسته ی کار.خسته ی تکاپو برای امرار معاش.

خسته 

هر کس مي خواند به پنج نفر خبر دهد

شيرين عبادي - پنجشنبه 17 بهمن 1387 [2009.02.05]